KNSB-BEKER – EENHOORN TEGEN DE GRONINGER COMBINATIE

Op zaterdag 26 januari speelde het bekerviertal van de Groninger Combinatie een uitwedstrijd tegen de Eenhoorn, een tweedeklasser uit het Noordhollandse Hoorn. Maar beslist geen zwakke tweedeklasser! Met één 2300-plusser en twee 2200-plussers is de Eenhoorn een geduchte tegenstander. Er werd gespeeld in een schitterende lokatie: de Moriaan in Wijk aan Zee. Heilige grond, wij speelden in dezelfde zaal als Carlsen en consorten.

Het sneeuwde die dag een beetje, maar gelukkig was iedereen ruim op tijd aanwezig. Kodi had een eigenaardige peptalk. Hij had gezien dat ik in 2001 had meegespeeld in de Grootmeestergroep B en begon ten overstaan van iedereen enthousiast te vertellen over mijn geweldige staat van dienst in het walhalla van Wijk aan Zee. Een beetje pijnlijk was het wel want mijn score in die B-groep was toen 1,5 uit 11, niet echt een resultaat waar ik graag aan herinnerd word. Aan de andere kant: zo’n belachelijke score was het nu ook weer niet. Het was een pittig groepje. Spelers als Radjabov, Gurevich, Harikrishna, Nijboer, Gulko – ook vandaag de dag zou ik zomaar van die jongens kunnen verliezen.

Bekerwedstrijden, ik heb er heel wat gespeeld voor Groningen. In 1981 mijn debuut, uit tegen het Friese Lasker. Mijn teamgenoten waren toen Arjen Tilstra, Bart Westra en Theo Ebels. We wonnen met 3-1, maar een ronde later lagen we er alweer uit. Het grootste succes met Groningen behaalden we in Emmen 1989 – bekerwinnaar! In de halve finale versloegen we Het Witte Paard, in de finale klopten we Amstelveen. Onderweg hadden we ook het in die tijd ongenaakbare Rotterdam uitgeschakeld. Het werd 2-2, Brenninkmeijer-J.Piket rem, Hoeksema-Kuijf (toen kampioen van Nederland!) rem, Visser-Ligterink rem en Bruin-M.Piket rem, maar na loting gingen wij door. Hierna hebben we nog een paar keer de finaledag gehaald, maar de vurige wil om te winnen – zoals in 1989 – was er niet meer. Het is de makke van iedere succesvolle ploeg: we werden een beetje blasé.

Inzet, passie, beleving, het zijn onmisbare elementen voor een ploeg die ver wil komen in de beker. Ik moet eerlijk toegeven, die dingen voel ik al jaren niet meer voor een bekerduel. Maar met iemand als Grisha Kodentsov in je team voel je ineens weer de bereidheid om alles te geven voor de club, hij geeft meer dan 100% en dan kun je zelf gewoon niet achterblijven – het is besmettelijk.

Onder de bezielende leiding van Kodi namen we plaats achter de borden: onze wandelende adrenaline-bom aan bord 1, daarna Erik Hoeksema, Bonno Pel en Jasper Geurink. Om half twee ging de gong voor de grootmeesters, en toen trapten wij ook af.

Tijdens de partij leg ik heel wat meters af, om de spanning een beetje van me af te lopen. Maar dat valt niet mee met Kodi in de buurt. Je komt hem steeds tegen in de wandelgangen, en steevast word je dan bestookt met een stortvloed aan varianten. Ik meen iets van een oude partij Kasparov-Piket te herkennen in zijn partij en Kodi reageert opgetogen. “Klopt! En het is ook een beetje Hoeksema-Clemens uit een Atlantis-toernooi.” Ai, nog zo’n kansloze verliespartij die ik allang verdrongen had.

De wedstrijd. Zelf heb ik een theoretisch duel in een Siciliaanse Rauzer met Henk-Jan Visser, volgens Kodi een jongen die alle openingen goed kent. Visser toont zich niet helemaal op de hoogte, maar met een sterk defensief kwaliteitsoffer bant hij ieder verliesgevaar uit. Daarna doe ik nog een dappere verliespoging, maar Visser profiteert niet en remise is daarna onvermijdelijk. Waarom speel ik toch altijd van die deprimerende Rauzers? Van die openingen die alleen maar geschikt zijn voor mensen die een moeilijke jeugd hebben gehad? Ik weet het niet, ik kan gewoon niet anders. Na 1.e4 is 1…c5 automatisch, en daarna komen ook de zetten d6, Pf6 en Pc6 als vanzelf. De Rauzer is sterker dan ik!

Remise wordt het ook bij Jasper. Met zwart heeft hij geen problemen in een Franse partij, maar echt iets bereiken zit er ook niet in. Tja, wit kan zich nu eenmaal veel permitteren in de opening. Jasper probeert het nog heel lang in een toreneindspel, maar zijn tegenstander geeft geen krimp. De man mag trots zijn op zichzelf: hij heeft immers een slordige 300 ratingpunten minder dan Jasper. Het gevecht eindigt met twee kale koningen.

Bonno zet ons op voorsprong. Heel bewust brengt hij een – in mijn ogen – volkomen belachelijk kwaliteitsoffer. Zo’n offer dat ik zelf alleen breng als ik in hopeloze stelling nog een beetje wil rommelen, maar bij Bonno werkt dat anders – bij hem is een doelbewuste winstpoging. Als compensatie heeft hij een half uur meer op de klok en een onzekere tegenstander die ongebruikelijke problemen op moet lossen. In tijdnood wordt Bonno’s moed beloond. De Eenhoorner slaat op tilt en terwijl zijn laatste seconden wegtikken verliest hij have en goed. Bonno rondt het karwei af met een elegant mataanvalletje.

En dan is Kodi nog bezig. Mijn hemel, wat er allemaal in zijn partij gebeurt is nauwelijks te beschrijven. Als toeschouwer waan je je al in een krankzinnige rollercoaster, hoe erg moet het dan wel niet zijn voor Daan Zult, de tegenstander van Grisha? Kodi offert de dame voor toren, loper en vrijpion en uiteindelijk lukt het hem om die pion naar de overkant te loodsen. Volkomen gesloopt gaat de arme Daan Zult door zijn vlag. Hij zal niet de laatste zijn die ten onder gaat in de verzengende hitte van Kodi’s wil om te winnen!

3-1 gewonnen, op naar de volgende ronde!