EEN KORTE IMPRESSIE

Ik had, na een zware collegeweek, weinig geslapen en ontmoette Maarten Roorda en Grisha Kodentsov op het station in Groningen. Grisha was na een zware week en een tentamen ook wat uitgeput en wist niet hoe het lijf zich zou houden. Maar dat bleek mee te vallen. Na een lange doch voorspoedige treinreis arriveerden we ruim op tijd in Wijk aan Zee, zodat we nog de tijd hadden voor een korte strandwandeling in de striemende sneeuw. Bij terugkeer in de Moriaan ontmoetten we Erik en even later Bonno, zodat de wedstrijd al snel kon beginnen. We zaten tussen de andere spelers in de grote zaal.

De wedstrijd zelf in het kort: Grisha was met wit op 1 lange tijd onduidelijk, Erik kreeg met zwart op 2 een kwaloffer tegen zich in een Siciliaans eindspel dat mij even deed huiveren, maar de goede man, die zo degelijk is als de Nederlandsche Bank, had alles prima ingeschat en koerste zonder gevaar op remise aan. Ook bij Bonno met wit op 3 een kwaloffer, waarbij zijn tegenstander de gefianchetteerde loper op g7 voor een marginale toren op a1 inleverde. Aanvalskansen op lange termijn was de compensatie dus (en een tijdsvoorsprong van een uur (!) naar ik later hoorde. Over tijdnoodwaanzin gesproken bij dit korte tempo). Mijn partij kabbelde rustig voort. Ik leek wat voordeel te hebben in een zwart Fransman, waarin ik met een pionoffer de potentieel krachtige loper op b7 bevrijdde. In ieder geval forse compensatie, met een verzwakte witte pionnenstructuur. Maar helaas kon ik de ideale opstelling niet innemen en moest  ik afwikkelen naar een remiseeindspel. Op dat moment zag het er somber uit: Grisha onduidelijk tot slecht, Bonno onduidelijk, Erik remise en ik dus remise. Hoogstens 2-2 leek het.

Maar, als gezegd, de tijdnood van Bonno’s tegenstander speelde hem parten en zijn stelling implodeerde als een supernova. Na een korte aarzeling wat hij met zijn paard op g5 moest (was e4 niet aanlokkelijk?) zag Bonno groenere weiden voor het beest, namelijk veld e6 en een mat op f8 met de toren! Erik had al remise gespeeld, mijn tegenstander en ik gingen door tot twee kale koningen en Grisha was nog bezig. Zijn tegenstander was echter de kluts kwijt, hij joeg de witte koning naar de vrijpion toe met zijn dame en kon vervolgens promotie tot dame en een nederlaag niet meer voorkomen. Grisha en Bonno waren de helden van de dag en er werd nog lang en driftig geanalyseerd.

Mijn terugreis (Grisha ging later terug of beter gezegd ik eerder) was eigenlijk niet zo bijzonder behalve dat ik, zeer vermoeid en balend van een vertraagde trein, nog 50 minuten op station Groningen moest doorbrengen. Zittend achter een groene thee in de restauratie begon ik me plotseling te concentreren op een vuiltje in mijn thee. De zorgen, emoties en vermoeidheid gleden langs me heen en van me af terwijl ik me zat te concentreren op die thee. En dat minutenlang. Een merkwaardige ervaring, een opmerkelijk meditatief moment in een drukke week. Ik heb wel eens dat ik me ontspan door wat te lopen op het station, maar dit was een veel intensere concentratie en toch zeer ontspannend. Kennelijk oefent men zulke dingen bij meditatie en dergelijke. Ik wist niet dat het ook achter een kop groene thee kon.

Toen ik laat op de avond thuiskwam en Luuk van Kooten deze ervaring meedeelde verwelkomde hij me in de broederschare der religieuzen. ;-) Maar het is lijkt me juist zeer werelds, een intensere ervaring van de wereld dan gewoon door een ontspannen concentratie. Misschien is dat ook wel een beetje religieus, wie het weet mag het zeggen.

Hoe dan ook, een leuke maar vermoeiende dag met een goede uitslag en een opmerkelijk slot in de vorm van een opmerkelijke ervaring die me toch wel enigszins is overkomen.